autonomomath

Εκλογικά πανηγύρια, μαζική κατανάλωση ονείρων ή αλλιώς “σου αναθέτω την ζωή μου”

Written by  on May 7, 2012

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

Στον απόηχο του καρναβαλιού των εθνικών εκλογών σειρά παίρνουν τώρα οι φοιτητικές εκλογές. Μέσω ενός λαϊκισμού στα πρότυπα των εντολέων τους, τα φερέφωνα των πολιτικών κομμάτων προσπαθούν να μας αποστασιοποιήσουν από την προσωπική και αδιαμεσολάβητη ενασχόληση με τα προβλήματά μας.

Ανεξάρτητα του τι πρεσβεύει κάθε παράταξη στο πανεπιστήμιο, το σημείο σύγκλισης είναι ένα. Ότι μέσω δομών με «ανώτερα» και «κατώτερα» μέλη, μέσα από διαδικασίες όπου ο καθημερινός αγώνας ανατίθεται σε άλλους, πιο «σοφούς», οι φοιτητές παραμένουν απαθείς μπροστά στα προβλήματά τους, και γενικότερα πολιτικά αμέτοχοι σε καιρό που ο πόλεμος των τάξεων φουντώνει και τα δικαιώματά μας και οι ελπίδες για αξιοπρεπή διαβίωση ισοπεδώνονται.

Είναι εν τέλει η ψήφος «το ύψιστο πολιτικό δικαίωμα», ή μήπως το ακριβώς αντίθετο – το καλύτερο μέσο του συστήματος για την αποχή μας από την ουσιαστική ενασχόληση με τα κοινά;

Επείγει να απομυθοποιήσουμε τις ελιτιστικές θεωρίες εκπροσώπησης που θέλουν τον αγώνα μας να ξεκινάει και τελειώνει στην κάλπη. Μόνο μέσα από την αποκήρυξη των διαμεσολαβήσεων θα πέσουν τα αναχώματα της αυτοοργάνωσής μας. Η συλλογικοποίησή μας σε ομάδες που μοιράζονται τους ίδιους προβληματισμούς και διέπονται από ισονομία, καθώς και η μεταξύ μας αλληλεγγύη είναι τα μόνα μέσα που έχουμε σε αυτό το σύστημα για να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο, σε επίπεδο σχολής και γενικότερα.

Αυτόνομο Σχήμα Μαθηματικού

Αναδημοσίευση από την συνέλευση για το κόστος φοίτησης:Σκέψεις για τα βιβλία που λιγοστεύουν

Written by  on April 27, 2012

Σκέψεις για τα βιβλία που λιγοστεύουν

Στις 18.5 τελειώνει η περίοδος υποβολής και παραλαβής των συγγραμμάτων. Φέτος όμως, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα καθώς δεν θα αποκτήσουμε όλα τα απαραίτητα για κάθε μάθημα βιβλία, αλλά ένα απ’ αυτά. Πολλοί απολογητές της εν λόγω κατάστασης έσπευσαν να την υπερασπιστούν λέγοντας για παράδειγμα ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα αποκτήσουμε κριτική σκέψη ή να πίνουμε λιγότερους καφέδες για να πληρώσουμε τα βιβλία. Ωστόσο, για εμάς σκοπιμότερο θα ήταν να την αξιολογήσουμε με γνώμονα τις δικές μας ανάγκες , δεδομένα και επιθυμίες.

Αυτο το γεγονός, σε αντίθεση με αυτά που υποστηρίζονται απο τον κυρίαρχο λόγο, δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία ούτε έχει έρθει στις ζωές μας τυχαία. Ο νέος νόμος πλαίσιο, ο οπόιος μεταξύ άλλων εισήγαγε τον ορισμό του ακαδημαϊκού συγγραμματος ως « το ένα απαραίτητο βιβλίο για το εκάστοτε μάθημα», δεν είναι τίποτε άλλο παρά η νομική αποτύπωση μιας χρόνια τώρα μεθοδευόμενης κίνησης του καπιταλισμού προκειμένου να αναμορφώσει το παλιό πανεπιστήμιο σε ένα νέο που θα ανταποκρίνεται στις νέες ανάγκες του. Πιο συγκεκριμένα, το πανεπιστήμιο ως φορέας παραγωγής των μελλοντικών εργαζομένων καλείται πια να επιτελέσει την λειτουργία του με λιγότερα κρατικά έξοδα ενώ συγχρόνως εμείς, βγαίνοτας στην εντατικοποιημένη αγορα εργασίας, υποχρεούμαστε να έχουμε πειθαρχηθεί πλήρως σε τέτοιους ρυθμούς. Αυτό είναι που εμείς προτιμούμε να το ονομάζουμε αναδιάθρωση, πέρα απ’ τα κάθε λογής ονόματα- φτιασίδια με τα οποία πολλοί- ες αποφασίζουν να την αποκαλούν όπως είναι η “σύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας”.

Στρώνεται το έδαφος για την περαιτέρω εντατικοποίηση μας….

Λιγότερα συγγράμματα για ένα συγκεκριμένο μάθημα καθιστούν και λιγότερο επαρκή την κάλυψη του περιεχόμενου του. Αυτό σημαίνει ότι όλες- οι μας θα εμπλακούμε σ’ ένα συνεχές κυνήγι ύλης με τη μορφή των σημειώσεων ενώ οι “προαιρετικές” παρακολουθήσεις καθίστανται πια εκ των πραγμάτων υποχρεωτικές. Οδηγούμαστε λοιπόν σε μια καθημερινότητα όπου θα αναγκαζόμαστε να παρακολουθούμε μαθήματα με μόνο σκοπό να αποκτήσουμε σημειώσεις καθώς και να τρέχουμε πίσω απο συμφοιτητές και καθηγητές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην προσπάθεια συμπλήρωσης της ύλης. Με λίγα λόγια μεθοδεύεται η απόσπαση όσο το δυνατόν περισσότερων απ’ τις δημιουργικές μας δυνάμεις αλλά και χρόνου μας απ’ το πανεπιστήμιο. Χρόνος και ενέργεια που θα μπορούσε η καθεμιά από εμάς να διοχετεύσει σε ποικίλες ασχολίες πέρα και έξω απο τ’ αμφιθέατρα.

…την οποία θα πληρώνουμε

Σε μια περίοδο όπου η επίθεση που δέχόμαστε στον τομέα της ικανοποίησης των αναγκών μας γίνεται όλο και πιό έντονη εμείς πρέπει να εξασφαλίσουμε πλήρως την ύλη των μαθημάτων είτε βγάζοντάς τα σε μορφή φωτοτυπιών είτε αγοράζοντάς τα (e-books ή ώς έντυπα). Η κίνηση είναι προφανής. Εμείς είμαστε πια αυτοί-ες που θα πληρώνουμε για να έχουμε στη διάθεσή μας τα αναγκαία για τη φοίτησή μας και όποια αδυνατεί ν ανταπεξέλθει ουσιαστικά τίθεται εκτός αυτού του νέου πανεπιστημίου. Με λίγα λόγια περισσεύει. Την ίδια στιγμή όμως που ο φοιτητής βλέπει τα έξοδά του σε σχέση με τις σπουδές του να μεγαλώνουν όσοι σχετίζονται με την εκμετάλλευση της πνευματικής ιδιοκτησίας συγγραμμάτων (συγγραφείς, εκδοτικοί οίκοι, διαχειριστές βάσεων δεδομένων), έχουν κατοχυρώσει τα οικονομικά τους συμφέροντα πάνω σ αυτά, ανεξαρτήτως της μορφής που παίρνουν. Ως εκ τούτου δε θίγονται και η βιομηχανία που έχουν στήσει θα συνεχίσει να τους προσφέρει κέρδη.

Μια καθημερινότητα που θα συμπυκνώνεται στη διαδρομή μεταξύ αμφιθέατρου και φωτοτυπάδικου προφανώς και μας βρίσκει αντίθετους. Και φυσικά καμία όρεξη δεν έχουμε να πληρώσουμε κιόλας γι’ αυτή. Σκοπός μας δεν είναι απλά να καταδείξουμε την κατάσταση και τις συνέπειες αυτής στις ζωές μας αλλά να δηλώσουμε ότι η λύση της βρίσκεται στα χέρια του καθενός- καθεμιάς από έμας. Δεν περιμένουμε από το κράτος ή οποιοδήποτε άλλο φορέα να ικανοποιήσει τις ανάγκες μας. Στηριγμένοι στις μεταξύ μας ισότιμες σχέσεις, συλλογικοποιούμαστε, σχεδιάζουμε και δρούμε τοσό για να αποκτήσουμε τα συγγράμματα που μας λείπουν όσο και για να μπλοκάρουμε κάθε κίνηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.

Να φέρουμε σταδιακά στις ζωές μας την αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο.

Συνέλευση για τα βιβλία

Προβολή ταινίας Cell 211

Written by  on March 20, 2012

Εφαρμογή του νόμου-πλαισίου στα πανεπιστήμια

Written by  on January 24, 2012

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΣΤΑ ΠΑΝ/ΜΙΑ

Oι φοιτητικές καταλήψεις του Σεπτέμβρη σήμαναν την οξυμένη αντίδραση στην ηθελημένη υποβάθμιση ενός από των πιο σημαντικών “δημόσιων και δωρεάν” κοινωνικών αγαθών, της παιδείας. Οι αρνητικές αντιδράσεις σε αυτό το εγχείρημα ήταν πολλές. Από τη μια οι ‘επαναστάτες’ φοιτητές του facebook, εγκλωβισμένοι στο μικρόκοσμο της διαδικτυακής εκτόνωσης να αδιαφορούν για τη σημασία του νομοσχεδίου της Διαμαντοπούλου, δίχως να αντιλαμβάνονται την σοβαρότητα του θέματος και από την άλλη δήθεν διανοούμενοι της ξύλινης γλώσσας να γράφουν νέα μανιφέστο αναμασώντας σαν τσίχλα νεκρές κουβέντες, σκονισμένες από την πολυετή κι ανέξοδη χρήση. Το κεντρικό δελτίο των ειδήσεων να μιλά για ‘ανεύθυνους φοιτητές’ και ‘υπεύθυνους αγανακτησμένους’, και να υπογραμμίζει την ανάγκη για εκσυγχρόνιση και εξίσωση του συστήματος εκπαίδευσης με αυτό που επιβάλει το ευρωπαϊκό πρότυπο, χωρίς βέβαια να γίνεται αναφορά στην ουσιαστική ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου, φέρνοντας μέσα σε αυτό δίδακτρα, σπόνσορες και εταιρίες. Ενώ η απάθεια φουντώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο, ήδη έχουν σημάνει οι πρώτες εφαρμογές του νέου νόμου-πλαισίου, οι οποίες φαίνονταν τόσο μακρινές στα μάτια των ανήσυχων για την κανονική ροή της εξεταστικής και την ομαλή συνέχιση των μαθημάτων, φοιτητών.
Ένα από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα αυτής της εφαρμογής είναι η μείωση της εξεταστικής περιόδου, ακόμα και αυτής του Σεπτεμβρίου σε 3 εβδομάδες, δρομολογώντας την επιβολή νέων αυστηρών μέτρων με πρόσχημα τις ‘χαμένες μέρες’ των φοιτητικών καταλήψεων. Φυσικά η μείωση αυτή δεν αφορά μόνον το φετινό έτος, καθώς όπως όλα δείχνουν η εξεταστική του Σεπτέμβρη λειτούργησε σαν προθάλαμος και για τις υπόλοιπες. Επιπλέον, ανενόχλητοι μπήκαν μέσα στα πανεπιστήμια οι εξωτερικοί αξιολογητές, με τη σχολή μας πρώτη στις λίστες τους, οι οποίοι δε δίστασαν να εκφράσουν την επιθυμία τους να καταργήσουν την εξεταστική του Σεπτεμβρίου, καθώς, σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, αυτό θα ‘συμμορφώσει’ τους φοιτητές και θα τους βοηθήσει να τελειώσουν τη σχολή σε 4 χρόνια. Σαφές είναι πως η αξιολόγηση στις σχολές θα επιφέρει σχέσεις συμφερόντων ανάμεσα σε καθηγητές και αξιολογητές, και θα καταργήσει την αντικειμενικότητα που αρμόζει σε τέτοιες διαδικασίες.
Το κλίμα στην πανεπιστημιακή κοινότητα εξακολουθεί να είναι πολωμένο και λόγω των εκλογών για τα διοικητικά συμβούλια, καθώς μαίνεται ένα παιχνίδι εξουσίας, όπου από την μια πλευρά ο Σύνδεσμος Καθηγητών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τάσσεται υπέρ της εφαρμογής του νόμου για τα Πανεπιστήμια, καταγγέλλοντας τον πρύτανη κ. Γ. Μυλόπουλο ότι ‘πρωτοστατεί στις προσπάθειες να μην εφαρμοστεί ο νόμος’, και από την άλλη ο ίδιος ο πρύτανης να υπερασπίζεται τα δικά του συμφέροντα ζητώντας αναβολή της προθεσμίας υποβολής των υποψηφιοτήτων, μέσω της συγκλήτου. Φυσικά, ο φόβος και από τις δύο πλευρές αντικατοπτρίζεται στο μερίδιο της δύναμης που θα έχει ο καθένας για την επιβολή των εκάστοτε αποφάσεων για το πανεπιστήμιο, και όχι για την τήρηση ή μη του νόμου της Διαμαντοπούλου και για το καθολικό συμφέρον των φοιτητών.
Μια άλλη συνέπεια του νομοσχεδίου για την παιδεία, είναι και η μείωση των συγγραμμάτων, καθώς πλέον ζητείται από τους ίδιους τους φοιτητές να αγοράζουν τους δεύτερους τόμους ή ακόμα και την πλειονότητα των συγγραμμάτων σε ορισμένες σχολές, με την δικαιολογία της αποσύνδεσης από τη δημόσια χρηματοδότηση. Σύμφωνα με το πρυτανικό συμβούλιο η περιστολή των δαπανών κατά 20% και η αξιοποίηση των ιδίων πόρων και εσόδων με εφαρμογή ενός προγράμματος αυτοδιαχείρισης των κυλικείων, του καταστήματος «Λογότυπος» και της Φοιτητικής Λέσχης η ίδρυση Εκδοτικού Οίκου και γραφείου Μεταφοράς Τεχνολογίας, η αξιοποίηση αγροτικών εκτάσεων του Πανεπιστημίου με σκοπό την παραγωγή εναλλακτικών μορφών ενέργειας (Πρόγραμμα ΗΛΙΟΣ), καθώς και λοιπές οικολογικές πρωτοβουλίες (ενεργειακή ενίσχυση κτιρίων) αποτελούν μέρος της επίλυσης του προβλήματος χρηματοδότησης. Στην πραγματικότητα όλα τα παραπάνω επιτρέπουν την εισχώρηση εταιριών μέσα στο Πανεπιστήμιο, μετατρέποντάς το σε μια ανώνυμη εταιρία, η οποία θα προκηρύσσει διαγωνισμούς σε ιδιώτες για την αναβάθμιση των υποδομών της Πανεπιστημιούπολης (όπως για παράδειγμα των υποδομών φωτισμού, στους οποίους δαπανήθηκαν 245.000 ευρώ), καθώς και για την παροχή εκπαιδευτικού υλικού (με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της οδοντιατρικής σχολής, η οποία διεξάγει διαγωνισμό για την προμήθεια αναλωσίμων οδοντιατρικών υλικών). Συγκεκριμένα, να επισημανθεί για τον ”Λογότυπο” ότι από τις 20-12-2011 εκτός από γραφικές ύλες ξεκίνησε να προμηθεύει και κινητά, υπολογιστές, air condition και άλλα ηλεκτρικά προϊόντα, γεγονός ανάρμοστο για ένα πανεπιστήμιο, καθώς επιτρέπει εταιρίες να προωθούν τα προϊόντα τους, θέτοντάς το ως ”χορηγό”. Άλλα εξίσου σημαντικά παραδείγματα είναι και η παροχή υπηρεσιών catering από την φοιτητική λέσχη, η οποία μετά βίας διατήρησε την σίτιση δωρεάν και φέτος, η πληρωμή για το φοιτητικό γυμναστήριο και για την κατασκήνωση της Κασσάνδρας, καθώς και η έκδοση του φοιτητικού πάσο από την εταιρία ΓΕΡΜΑΝΟΣ. Τέλος, η είσοδος των δυνάμεων καταστολής εντός του πανεπιστημιακού χώρου οριοθετεί την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Είναι προφανές, λοιπόν, πως η εφαρμογή του νέου νόμου αποτελεί κάτι παραπάνω από πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα η οποία καθημερινά πλήττεται από την υποβάθμιση των συνθηκών ζωής, την ανεργία και την ανέχεια. Νέα μέτρα, χαράτσια, περικοπές, εφεδρεία, καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, αύξηση της αστυνόμευσης και της αλαζονείας της εξουσίας και των δυνάμεων καταστολής είναι η κλιμάκωση ενός εξουσιαστικού-καπιταλιστικού μοντέλου το οποίο θέτει τις οικονομικά ασθενέστερες ομάδες υπό τη δαμόκλειο σπάθη. Μας έχουν κηρύξει πόλεμο και μας ζητάνε να τηρήσουμε την ειρήνη. Θα συνεχίσουμε, λοιπόν, να είμαστε στο ρόλο των θεατών των εξελίξεων μέσα από τα δελτία των 8 ή θα επιδιώξουμε να γίνουμε οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων που θα ανατρέψουν την παρούσα κατάσταση, μέσα από τη δράση και τη ταξική διαμάχη;

Αυτόνομο Σχήμα Μαθηματικού

 

Ρεμπέτικο γλέντι-Ελληνική Χαλυβουργία

Written by  on December 16, 2011

Ρεμπέτικο γλέντι από κοινού με το Αυτόνομο σχήμα νομικής για την οικονομική ενίσχυση των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ποιοι είμαστε, Αυτόνομο σχήμα μαθηματικού/Φθινόπωρο 2011

Written by  on December 14, 2011

Σε μια εποχή ραγδαίων μεταβολών, μια περίοδο που το πολιτικό και οικονομικό σύστημα κλονίζονται, που οι κοινωνικές μας σχέσεις αμφισβητούνται, αναπόφευκτη αλλά και απαραίτητη είναι η διαμάχη για επίμαχα ζητήματα, οι απαντήσεις των οποίων οδηγούν σε δυο διαφορετικές κατευθύνσεις. Είτε τον ατομικό συμβιβασμό είτε την συλλογικοποιημένη άρνηση.Ένα τέτοιο θέμα έντονης διαμάχης είναι και το πανεπιστήμιο, καθώς η γνώση που παρέχει και παράγει είναι καταλυτική τόσο για τη διαμόρφωση του κοινωνικού μοντέλου όσο και για την κίνηση της οικονομίας. Κάνοντας μια προσπάθεια να αντιληφθούμε τις κοινωνικές διεργασίες, πέρα από  τα αμφιθέατρα, παρατηρούμε φαινόμενα, δομές και λειτουργίες του πανεπιστημίου τα οποία μας βρίσκουν ασύμφωνους για τον απλό λόγο ότι δεν ωφελούν τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Γι αυτό  εκφράζουμε την αντίθεσή μας σε φαινόμενα όπως η εκμετάλλευση της εκπαίδευσης από την αγορά, ο ανταγωνισμός, και κάποιες εκφάνσεις και μοχλούς αυτών των φαινομένων όπως η αξιολόγηση, το άσυλο και όχι μόνο, προσπαθώντας να ξεδιαλύνουμε το μύθο της υποτιθέμενης προοδευτικότητας και εκσυγχρονισμού αυτού του μοντέλου όπως προβάλλεται.

Όσον αφορά στην ανάμειξη της αγοράς στην εκπαίδευση, η σχέση που δημιουργείται δεν είναι μια σχέση αμφίδρομης ωφέλειας, αλλά μια σχέση εκμετάλλευσης και υποταγής της γνώσης στην αγορά που ουδεμία σχέση έχει με την ευημερία της κοινωνίας. Με τη νομιμοποίηση της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων από ιδιώτες το κράτος επισήμως απαλλάσσεται από αυτήν την ευθύνη κι έτσι η χρηματοδότηση καταλήγει να είναι ουσιαστικά ένα μέσο εκβιασμού για τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Το πρόγραμμα σπουδών και η κατεύθυνση της έρευνας λοιπόν διαμορφώνονται έτσι ώστε η να ωφελείται η εκάστοτε χρηματοδότρια επιχείρηση (ας μην εκπλαγούμε εάν στο άμεσο μέλλον δούμε στο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών για παράδειγμα να διδάσκονται μάθημα για τους κινητήρες της τάδε αυτοκινητικής βιομηχανίας -έχει συμβεί  στις ΗΠΑ). Δεν μπορούμε παρά να είμαστε ενάντια σε κάτι τέτοιο, καθώς οι ανάγκες της αγοράς όχι μόνο δε συμβαδίζουν με την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων μας, αλλά λειτουργούν σε βάρος της, καθώς η αγορά είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού(που εκφράζεται με το «από εμάς για αυτούς»). Μια εκπαίδευση η οποία είναι εργαλείο της εξυπηρέτησης της αγοράς δε διατίθεται να συμβάλλει στην αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η φτώχεια, οι ασθένειες, η ενέργεια και κάθε πραγματικά επιτακτικού θέματος. Άλλωστε τα καταναλωτικά πρότυπα είναι γνωστά και έτσι μπορούμε να έχουμε παραπάνω από μια ιδέα σχετικά με την κατεύθυνση που θα πάρει η εκπαίδευση. Άμεσο παράδειγμα από τη σχολή μας είναι το ολοένα και μετατρεπόμενο πρόγραμμα σπουδών, στο οποίο ο τομέας της γεωμετρίας έχει πλέον συγχωνευθεί με της ανάλυσης. Το διδακτικό κενό που έχει προκύψει στον τομέα μετά τη συνταξιοδότηση καθηγητών μένει σκόπιμα ακάλυπτο καθώς η γεωμετρία δεν είναι κλάδος που θα συμβάλλει ιδιαίτερα στις αγορές. Σε αντιδιαστολή, ο τομέας στατιστικής και επιχειρησιακής έρευνας ενισχύεται ολοένα και περισσότερο, καθώς η ανάπτυξή του θα ωφελήσει – όπως λέει και το όνομα – τις ανάγκες των επιχειρήσεων.

Για τη στήριξη του παραπάνω προτύπου που προωθείται, σημαντικά στοιχεία είναι η αξιολόγηση, η εντατικοποίηση και ο ανταγωνισμός. Η αξιολόγηση  δεν είναι παρά το μέσο για τη νόμιμη παρέμβαση των αγορών στα προγράμματα σπουδών και την έρευνα, που μάλιστα παρουσιάζεται και ως ένα δήθεν εγχείρημα του κράτους για την πάταξη της αναξιοκρατίας. Απτό παράδειγμα από τη σχολή μας συνιστά η παρέμβαση εξωπανεπιστημιακών αξιολογητών με την εισήγηση της συρρίκνωσης της διάρκειας της εξεταστικής από τέσσερις σε τρεις εβδομάδες.  Επιπλέον, η εσωτερική αξιολόγηση μπορεί μεν να παρουσιάζεται ως εργαλείο ενάντια στην καθηγητική ασυδοσία, δεδομένων των ρεαλιστικών συνθηκών ωστόσο δίνει ερείσματα για την εμφάνιση αθέμιτων σχέσεων συναλλαγής μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Η εσωτερική αξιολόγηση δεν θα είναι αποτελεσματική παρά σε ένα εντελώς διαφορετικό, αυτόνομο και αυτοδιοίκητο μοντέλο λειτουργίας του πανεπιστημίου.

Η εντατικοποίηση από την άλλη, αποτελεί το προβαλλόμενο πρότυπο για την ατομική ανέλιξη. Το παιδί δέκα ετών που παρακολουθεί μαθήματα δυο ξένων γλωσσών, φροντιστήρια η/υ, ενισχυτική διδασκαλία για τα σχολικά μαθήματα κλπ παρουσιάζεται στην κοινωνία ως το φυσιολογικό-ευτυχισμένο παιδί με τη βέβαιη μελλοντική επιτυχία. Το ίδιο το παιδί στο λύκειο συνεχίζει να έχει μηδενικό προσωπικό χρόνο τρέχοντας αποκλειστικά για την προετοιμασία του στις εξετάσεις, το ίδιο παιδί ως νέος φοιτητής στο πανεπιστήμιο καλείται πλέον να ολοκληρώσει τις σπουδές του όσο πιο γρήγορα με εμπόδια όπως ο περιορισμός στη διάρκεια σπουδών και η δυσκολία των μαθημάτων, μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικών δυσχερειών που ενδεχομένως να τον αναγκάσουν να δουλεύει για να αυτοσυντηρείται. Αυτός ο παραλογισμός του διαρκούς άγχους έχει επικρατήσει να θεωρείται το μέσο για την απόδειξη των προσωπικών ικανοτήτων, όταν στην ουσία τα ατομικά ενδιαφέροντα και ικανότητες μένουν αναξιοποίητα λόγω της εξειδίκευσης και του συγκεκριμένου μοντέλου εργατών που απαιτεί το σύγχρονο σύστημα. Ο άνθρωπος ως παιδί και νέος θρέφει ένα σύστημα το οποίο θα τον θρέψει με τους δικούς του όρους όταν αυτός βγει στην αναζήτηση εργασίας, καθιστώντας τον ένα εξάρτημα στη μηχανή του. Αναπόσπαστο στοιχείο αυτού του μοντέλου είναι ο ανταγωνισμός. Στον ανταγωνισμό η αναγκαιότητα να ξεπεράσει κανείς το διπλανό του μέσα σε αυτές τις συνθήκες περιορισμένων ευκαιριών, οδηγεί σε συμπεριφορές και χρήση αθέμιτων και μη φιλάνθρωπων μέσων. Είναι εντελώς ξεκάθαρο ότι τέτοιες διαδικασίες απλώς βλάπτουν τον κάθε ένα μας ξεχωριστά αλλά και αποτρέπουν από την ευημερία μέσω της συλλογικότητας και τους ευγενούς συναγωνισμού.       Λαμβάνοντας τώρα υπόψη όλα τα παραπάνω καθώς και τη γενικότερη έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί, αντιλαμβανόμαστε τους λόγους που το πανεπιστημιακό άσυλο δαιμονοποιήθηκε, λοιδορήθηκε και εν τέλει καταργήθηκε νομικά. Ο τρόμος της εξουσίας μπροστά στην εν δυνάμει εργατική αυτοοργάνωση είναι αυτός που προπαγανδίζει το άσυλο ως μια συμβολική και παρωχημένη παράδοση, ως ένα διαστρεβλωμένο θεσμό στοχεύοντας στο να αποτρέψει την κοινωνία από το να οικειοποιηθεί το άσυλο. Η απάντησή μας δεν μπορεί να μένει στη θεωρητική υπεράσπισή του αλλά στην άμεση αξιοποίησή του για τη συλλογική μας οργάνωση.

Το πανεπιστήμιο και η κοινωνία βέβαια συνδέονται μέσω μίας αμφίδρομης σχέσης όπως έγινε κατανοητό και επομένως το πρώτο δεν μπορεί να αποκλίνει και να λειτουργεί ανεξάρτητα από το σύστημα που το ορίζει. Και για να γίνουμε αντιληπτοί, θεωρούμε ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση (και κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης) πρέπει και δεν γίνεται να μην συμβαδίζει με τους κοινωνικούς βηματισμούς που επιτάσσει το κεφάλαιο του οποίου απόρροια είναι η συστημική οικονομική κρίση που βιώνουμε. Η κρίση είναι βαθύτατα ριζωμένη στις αντινομίες του καπιταλισμού και δεν είναι προϊόν μίας λανθασμένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής και 300 “άπληστων βουλευτών». Βασίζεται στον κύκλο της εργασίας με την έννοια της παραγωγής και της κατανάλωσης. Και οι επιπτώσεις αυτού στον Ελλαδικό χώρο συμπορεύονται με τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, κατάργηση επιδομάτων, εργασιακές εφεδρείες και όχι μόνο. Παράλληλα ένα τεράστιο κομμάτι εργαζομένων βιώνει την επισφάλεια στον ιδιωτικό τομέα. Και όταν αναφερόμαστε σε επισφαλή εργασία εννοούμε την νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών των αφεντικών, την μαύρη εργασία (πλέον τα ένσημα είναι πιο σπάνια και από συνέλευση του μαθηματικού),  τον σεξισμό στην εργασία, την ανερχόμενη πολυειδίκευση ή την καταπάτηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα  αλλοιώνεται η μορφή των παρεχόμενων αγαθών, του νερού, του ρεύματος και της υγείας. Με απτά παραδείγματα από την Θεσσαλονίκη τα επείγοντα στο νοσοκομείο Λοιμωδών χρεώνονται με 5€ τιμή που ισχύει και στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία του Ε.Σ.Υ. μέτρο που πλήττει τους μετανάστες, τους άνεργους και τους χαμηλά αμειβόμενους. Η Δ.Ε.Η. λειτουργεί σαν εισπράκτορας μέσα από τους λογαριασμούς της  υποχρεώνει να πληρώσουμε και ίσως να πληρώνουμε από δω και στο εξής χαράτσι για τα ακίνητα. Τόσο τα προαναφερθέντα όσο και η αποκρατικοποίηση της Δ.Ε.Υ.Α.Θ. ανοίγουν το δρόμο για περαιτέρω αύξηση των τιμών των -κατά τ’ άλλα- κοινωνικών αγαθών και πλήρεις ιδιωτικοποιήσεις εναπομεινάντων κρατικών επιχειρήσεων(που έχουν απομείνει).

 

Σε αυτήν την πραγματικότητα, ενσαρκώνεται από το πουθενά η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» που καλεί σε εθνική ενότητα για να «ξεπεράσουμε την κρίση», «να ορθοποδήσουμε εθνικά». Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως υποκείμενα ενός ταξικού αγώνα κόντρα στην εθνική ενότητα αφού δεν θέλουμε να επαναφέρουμε τις προγενέστερες εκμεταλλευτικές σχέσεις-δεν έχουμε τίποτα κοινό με ντόπια και ξένα, μικρά και μεγάλα αφεντικά αντίθετα η συγκυρία προσφέρει εύφορο έδαφος για την δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων κομματιών. Η εθνική ενότητα ουσιαστικά καλεί σε συμφιλίωση των εκμεταλλευόμενων με τους εκμεταλλευτές και είναι η ταφόπλακα του ταξικού πολέμου που μαίνεται.

Από την δικιά μας πλευρά και ενάντια στις εκκλήσεις εθνικής σωτηρίας, ξεπηδούν καθημερινά αμεσολάβητοι αγώνες σε γειτονιές, χώρους δουλειάς και όχι μόνο, θέτοντας ζητήματα αλληλεγγύης και διεκδίκησης από τα κάτω. Απαντώντας στους κοινωνικούς αγώνες, η αστική δικαιοσύνη κρίνει απεργίες ως παράνομες, δικάζει ανήλικους και αγωνιστές με κατηγορητήρια που παραπέμπουν σε τρομονόμο -για όσους καθησυχάζονταν για το χαρακτήρα και την εφαρμογή του τρομονόμου τότε. Οι μόνες προσλήψεις αφορούν την ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων με έμφαση στις μονάδες καταστολής με εμφανή δράση σε πορείες και καταλήψεις ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που ο ανταγωνισμός οξύνεται.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια αντιλαμβανόμαστε το συλλογικό αγώνα ως μόνη λύση αντίστασης κόντρα στον ατομικισμό και τη μιζέρια που υποθάλπει η καπιταλιστική κοινωνία. Αυτή η κοινωνία που μας θέλει ανθρώπους-μηχανές έρμαια της σιωπής και της νωθρότητας, όπου άλλοι αποφασίζουν για εμάς. Τασσόμαστε, έτσι, ενάντια σε κάθε παραταξιακή λογική που στοχεύει στο να πατρονάρει τους αγώνες και λειτουργεί με βάση  μικροπολιτικά συμφέροντα και όχι ταξικά. Τασσόμαστε ενάντια σε κάθε λογική ανάθεσης, σε κάθε εκλογική και συγκεντρωτική διαδικασία που λειτουργεί με αντιπροσώπους αποκλείοντας και αποστρέφοντάς τον κόσμο από την ενασχόληση με τα κοινά. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από εμάς για εμάς με συνδιαμόρφωση και συνεργασία χωρίς μεσολαβητές –καπηλευτές των εκάστοτε συνθηκών.

Στοχεύουμε, λοιπόν, στη διάδοση μιας κουλτούρας που θα αναδείξει τις οριζόντιες δομές, ξεπερνώντας τους φραγμούς που θέτουν καθοδηγητικές μορφές έκφρασης του συλλογικού αγώνα. Θεωρούμε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω των γενικών συνελεύσεων στα πλαίσια της σχολής, συνελεύσεων γειτονιών και εργατικών σωματείων. Λειτουργούμε, έτσι, βάσει συνέλευσης με αμεσοδημοκρατικές και αντιιεραρχικές διαδικασίες, χωρίς αντιπροσώπευση και ανάθεση του λόγου και των πράξεών μας. Μακριά από κομματικές γραμμές συγκροτούμαστε με προτάγματα την πολιτική ζύμωση και τη σύγκρουση με οτιδήποτε μας καταπιέζει.

 

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

 

Ανοιχτή συνέλευση σχήματος:

Κάθε Παρασκευή στις 19:30

 

Αυτόνομο_Σχήμα Μαθηματικού